"...Til að kóróna allt saman ákvað flugfreyjan að kíkja fram í í klifrinu þar sem hún vissi af ástandi áhafna í þessum flugum og hafði þessi tiltekni flugstjóri beðið hana að koma framí öðru hverju til að athuga með flugmennina. Þegar hún kemur fram í bregður henni heldur en ekki í brún þegar hún sér að báðir eru í fastasvefni og vélin ennþá í klifri. Hún hristir flugstjórann og spyr hann hvort það væri í lagi að báðir flugmennirnir væru sofandi í klifrinu! ..."

"Einn vetrardag árið 1969 var líklegast ekki skyrtuveður, en kalt reyndist vatnið renna milli skinns og hörunds hjá áhöfninni þann daginn. „Eins og Færeyjar eru nú fallegar og gaman að koma þangað þá var það þessi eina ferð þangað sem ég hefði frekar viljað sleppa. Flugtakið var til vesturs og rétt eftir að hjólin voru komin upp var eins og við hefðum verið svipt sjóninni og vélin byrjaði að hristast. Nú kallaði maður svo sem ekki allt ömmu sína í innanlandsflug- inu, en þarna var eins og vélin hefði verið tekin og hrist af einhverjum yfirnáttúrulegum kröftum, slíkur var djöfulgangurinn. Við sáum ekki á mælaborðið fyrir hristingi og ekki bætti það úr skák að vita af Bryndísi minni þarna aftur í. Með fjöllin umlykjandi, í engu skyggni og allt á reiðiskjálfi er fátt annað í stöðunni en að reyna að stýra frá klettunum og vona það besta. Ætli þetta hafi ekki verið yfirstaðið eftir rúma mínútu, en líklegast var þetta lengsta mínútan á minni ævi.“